View Full Version: hoe kan het dat men 'opknapt' bij HAART

Andere Kijk > Discussieforum! > hoe kan het dat men 'opknapt' bij HAART


Title: hoe kan het dat men 'opknapt' bij HAART


Robbie - January 11, 2007 10:14 AM (GMT)
Hallo allemaal, weer even een bericht van mijn kant.

Ik blijf alles volgen op dit forum en ben nog steeds vaak verbaasd en boos over van alles wat ik lees, hoe iedereen op vele fronten bedrogen wordt en valse informatie krijgt etc...

Toch blijf ik met één groot vraagteken zitten :

Hoe kan het dat Hiv geinfecteerden die (om wat voor een reden dan ook) doodziek zijn en tóch vanaf het moment dat ze met HAART beginnen, langzamerhand steeds beter worden en uiteindelijk weer redelijk normaal kunnen fucntioneren doordat de verschillende ziektes afgenomen zijn ?

Dan moet er toch een verband zijn dat de medicijnen iets goed doen en de toestand van de weerstand verbeterd is.

We hebben het hier heel vaak over "dat iedereen volgepropt wordt met gif t.b.v. geldwolven....etc...."
Maar ik ken persoonlijk ook mensen die wel degelijk van 'opgegeven naar een redelijk normaal leven' zijn teruggekeerd.

Dan kan het nooit zo zijn dat het allemaal onzin is, toch ?

Ben erg benieuwd naar jullie antwoorden.
Ik kom er namelijk niet uit en dat maakt me onzeker.
Momenteel gaat het al 10 jaar goed met me, zonder medicijnen, maar wat als ik wél ziek ga worden ?

Het blijft lastig dit verhaal...

Ik wacht weer even af.....bedankt alvast !

Chiron - January 11, 2007 01:28 PM (GMT)
Hallo Robbie,

Ik zit met het zelfde dilemma en houd het weer starten met HAART zeker achter de hand mocht de nood aan de man komen. Toch heb ik wel wat losse gedachten over het "succes" van de HAART.

Eind jare '90 was ik een gezond werkende man met een volledige baan en een chronische tandvleesontsteking. In mijn herinnering zat indertijd "iedereen" tussen de 30 en 40 jaar bij de orthodontist (!) Ze rezen als paddestoelen uit de grond, werden steenrijk en het afslijpen van tandsteen was hun geliefde hobby. Toen werd ik op HIV getest en hoewel tandvleesontstekingen bij iedereen spontaan ontstaat kwam het bij mij van de HIV...(?)

OK, direct aan de HAART 21 capsules per dag, binnen 3 maanden ziek thuis van de bijwerkingen m.a.w. ZIEK van de HAART en dat is tot nu toe zo gebleven. MAAR als je "bijna-dood-verklaard" bent is ALLE resultaat een succes. Of wordt als succes geduid.

Ook vrienden die door het HAART regime langzaam ter ziele gegaan zijn worden niet meer als de heftige accuute AIDS doden van de jaren 80 en 90 gezien. We accepteren het als: "ondanks de HAART gestorven."

De mensen die momenteel roepen dat je met HAART prima een volledige baan kunt volhouden zie ik vaak onder de groep die net een jaar of 2, 3, HAARt nemen. Ik vermoed dat als ze 8, 9, jaar HAART genomen hebben het energie niveau beduidend lager ligt en ze ook VANWEGE de HAART arbeids ongeschikt worden.

De stok achter de deur bij HAART is altijd: HAART of dood? Wat kies je. Ook als je een medicijn pauze voorsteld word je behandeld als potentiele zelfmoordenaar.

Er is inderdaad een syndroom (?) wat je als AIDS zou kunnen beschouwen, als je niet eerst de verschillende ziekten zou diagnosticeren. Mijn ega had een longontsteking, wat met HIV-test en VL als AIDS werd beschouwd. Wat was er gebeurd als hij ALLEEN bactrimel had genomen? Alleen het risico DOOD maakt ons bang om de HAART te weigeren.

Toch lees ik op HIVnet steeds meer stemmen van mensen die jaren lang met HAART pauseren en dat vind ik een goede tendens ook al spreken wetenschappelijke publikaties dat tegen. Tenslotte is een individu geen statistiek. En wie betaald die studies? Onder de groep langere stoppers zitten ook mensen waarbij ik het HIV+ zijn altijd heb betwijfeld. O.a. vrouwen die 1x een "risico"contact hebben gehad.

Opknappen is natuurlijk niet gek als je HAART als een soort totaal bio-killer beschouwd op dna niveau. Ook alle lastige onderhuurders in je lichaam worden gesloopt door gif. Ik merk zelf dat voetschimmeltjes, en tandvleesgravertjes weer terug komen sinds ik gestopt ben met haart. OK dan maar teruggrijpen op oude huismiddeltjes. Want om nou standaart kleine onaangenaamheden met chemo-therapie te bestrijden vind ik ook wat overdreven. OF!!!! geef IEDEREEN profilacties HAART, tegen ziekteverzuim, je hebt haast nooit meer griep. Ok wel de hele dag buikpijn of diaree maar als heel Nederland dat heeft is dat normaal en kun je daar ook mee werken.

Ik denk dat onze blik in het kader van het succes van HAART verkokerd is. Het succes wordt schromelijk overdreven en de individuele ellende houden we allemaal onder de pet. "'Dood is erger"' denken we allemaal. En de propagande van de HIV-vereniging en de geldmachine AIDS-fonds is natuurlijk niet gebaad bij sceptische klanken over HAART. Zij die ons ontvallen zijn een smet op het succes en de doodsoorzaak wordt altijd afgeschoven buiten het AIDS bereik zodat het succes van HAART hoog blijft.

OK als ik door ziekte voel dat HAART mij redden moet ga ik direct over stag, maar op het succes valt veel af te dingen.

Dat zijn mijn losse vlodders over het succes van HAART.

Greetzzzz
C.

miv - January 11, 2007 02:14 PM (GMT)
QUOTE (Robbie @ Jan 11 2007, 11:14 AM)
Hoe kan het dat Hiv geinfecteerden die (om wat voor een reden dan ook) doodziek zijn en tóch vanaf het moment dat ze met HAART beginnen, langzamerhand steeds beter worden en uiteindelijk weer redelijk normaal kunnen fucntioneren doordat de verschillende ziektes afgenomen zijn ?
Ik vraag mij dit ook af. Alleen vraag ik me af of het waar is. Natuurlijk zijn er mensen die én ziek waren én positief testte (geen toeval, want ziek zijn verhoogt je kans op een positief uitslag). De oorspronkelijke ziekte kan dan vanzelf genezen zijn, of van andere medicijnen. Maar die z.g. dramatische verbeteringen in gezondheid vanaf het moment dat gestart wordt met haart?

Wat ik telkens zie wanneer ik de verhalen op het Internet lees is "Ik hoorde dat ik hiv+ ben..." Wanneer ík ziek ben, hoef ik dat niet te "horen" van een ander.

tonge - January 12, 2007 12:17 AM (GMT)
Dag Robbie,

Over deze vraag heb ik ook vaak mijn hersens gepijnigd. Ik schrijf nu maar eens op wat ik daar zoal voor gedachten over heb.

De werking van HAART is ingewikkeld omdat er veel verschillende middelen en combinaties van bestaan. Om het wat te ontrafelen, lijkt het me handig om naar de AZT-tijd terug te keren. Wat opvalt, is dat de voordelen die de nieuwe therapie zou hebben destijds ook aan AZT werden toegeschreven. In het boek van John Lauritsen (Poison by Prescription) wordt niet alleen uitgelegd dat het onderzoek wat daarvoor werd gedaan frauduleus was, maar ook dat het de ‘AZT-groep’ in het onderzoek beter verging dan degenen die het middel niet kregen. Pas later begon dat om te draaien. Waarom dat is, probeer ik, in de hoop niet wetenschappelijk de mist in te gaan, als volgt te verklaren.

AZT doodt lichaamscellen doordat het het DNA ervan kapot maakt. Dat kan positief of negatief uitpakken:
1. Het doodt de eencellige organismen die men bacteriën noemt;
2. Het doodt cellen die virussen bevatten;
3. Het doodt cellen waarin zich het veronderstelde hiv-virus schuilhoudt;
4. Het doodt gezonde lichaamscellen.

Het eerste effect werkt alleen op korte termijn. Je hebt een bacteriële infectie en die wordt uitgeschakeld. Blijf je daar echter mee doorgaan, dan krijgt het immuunsysteem een opdonder en is het lichaam steeds minder in staat om infecties op te ruimen. Bovendien kunnen de bacteriën dan resistent worden, met hetzelfde gevolg.
Het tweede effect betekent dat ook virale infecties kunnen verdwijnen. Direct uitschakelen kan niet, omdat virussen alleen door de afweer van het lichaam onschadelijk kunnen worden gemaakt (eventueel een handje geholpen door een vaccin) en er geen geneesmiddelen tegen bestaan. Bij een verzwakt immuunsysteem kunnen ook virussen op den duur niet meer onder controle blijven. Het verschil met bacteriën is dat hier geen resistentie optreedt, omdat virussen in dit opzicht te dom zijn.
Het derde effect is alleen positief als je meent dat hiv bestaat en aids veroorzaakt. De viral load daalt of wordt ondetecteerbaar. Vind je dat hiv niet de boosdoener is, dan is het zinloos.
Het vierde effect is verreweg het belangrijkste omdat het alle andere cellen waar niets mis mee is, naar de donder helpt. Een verklaring voor veel ernstige ziektes onder mensen met aids. Dit effect is blijvend en verruïneert op den duur het hele lichaam.

Naar mijn mening heeft niemand iets aan het derde effect.
Veel mensen werden op AZT gezet zonder ziek te zijn. Deze mensen hebben niets aan de eerste twee effecten, maar merken alleen de ellende van het vierde effect. Wie wel ziek is, kan en passant profiteren van effect 1 en 2 maar dat heeft dus noch met het voorkomen van aids noch met het uitschakelen van hiv te maken. Maar dat is wel precies waarom mensen die opknappen de neiging hebben mee te gaan in het officiële verhaal: ik was ziek en ben het niet meer!

De overgang naar HAART heeft een verandering gebracht in de wijze waarop het virus benaderd wordt, maar de combinatie is nog steeds een celdoder. AZT zit er nog altijd in, zij het onder andere namen. Er doen spectaculaire verhalen de ronde over mensen die zo ongeveer uit hun graf herrezen zijn. Daarbij spelen volgens mij twee dingen een rol:
a. de drastische vermindering van de hoeveelheid AZT waardoor het lichaam ontlast wordt, met als gevolg dat ziektes langer uitblijven;
b. een placebo-effect. Seropositief zijn was volgens het officiële standpunt destijds vergelijkbaar met een mededeling als ‘u heeft terminale kanker’. De dood werd als onvermijdelijk voorgesteld. De komst van HAART betekende voor wie zich op het einde aan het voorbereiden was, een enorme geestelijke impuls om weer te gaan leven.

Het ‘positieve’ effect van HAART houdt langer aan dan dat van AZT, lijkt het. Zeker is dat niet meer, want de sterftecijfers lijken weer ongeveer gelijk te lopen met vlak vóór de introductie ervan. Dat is waarschijnlijk te verklaren door de enorme lijst van bijwerkingen (toxicoloog Bayati noemt er wel een paar honderd) die de andere middelen uit de therapie (en de verschillende combinaties ervan) hebben. In dat geval is HAART zelfs niet meer aan te duiden als ‘vooruitgang’ (zoals het officieel heet) of ‘minder achteruitgang’, zoals ik het maar noem. Daarbij ga ik natuurlijk niet uit van de leugen dat na 1996 aids op zijn retour was, maar van de statistieken, die aantonen dat dat al jaren eerder het geval was.

En tenslotte: het kwijtraken van infectieziekten door HAART is met een mug op een olifant schieten. Geen enkele ziekte die onder aids valt, is nieuw. Voor alles bestaan dus meer of minder succesvolle behandelingsmethoden. Dus wie zich blij maakt met de bijeffecten, kan dat ook op een andere, lichaamsvriendelijker manier bereiken.

Tot zover mijn hypothese – kritiek is welkom.

Iconoclaster - January 12, 2007 01:25 AM (GMT)
Ja Robbie, dat is een goede vraag. Maar gelukkig heb ik een goed antwoord.
Allereerst: We mogen niet alle HIV-plussers over één kam scheren. Er zijn angsthazen bij, die na een enkel onbeschermd contact met een vreemde partner naar de dokter rennen om getest te worden. Dat is vragen om moeilijkheden. Als je dan namelijk positief test, en je gaat aan de HAART medicijnen, dan knap je eerder af dan op.

Maar er zijn ook onfortuinlijke zielen die door een of andere oorzaak ziek worden, en daarom de dokter consulteren. Die ziekte kan hun eigen domme schuld zijn (bv. door drugsgebruik), maar dat hoeft helemaal niet het geval te zijn. Iedereen is weleens ziek.
Nu komt de gevaarlijke fase: Als de dokter een echte homofobe HIV-hufter is, en je bent homo en je kwaal lijkt enigszins op een van de 29 AIDS-definiërende ziekten, dan zal hij je zeker de antiretrovirale medicijnen aanpraten.
En in dat geval: Verrassing! Je knapt er aanvankelijk inderdaad een eind van op. Dat is geen sprookje; het wordt inderdaad waargenomen. Mijn huisarts, wie ik geen reden heb te wantrouwen, bevestigt dit ook.
Hoe komt dit nou? Eigenlijk heel logisch toch: Deze medicijnen zijn zeer giftig. Ze doden cellen, alle cellen die ze tegenkomen. Virusses zijn geen cellen, maar bacteriën, gisten en schimmels wel. Dus behalve een deel van je eigen lichaamscellen worden ook alle bacteriën en fungi uitgeroeid. Denk aan Duesberg's vergelijking: Op konijnen schieten met kernraketten.
Het resultaat is voorspelbaar: Als je ziekte werd veroorzaakt door een infectie met een micro-organisme, dan genees je spontaan van die aandoening. Onze lichaamscellen lopen echter ook schade op. De eerste tijd merk je dat niet zo, want wij zijn een stuk groter en sterker dan micro-organismen. De werkelijke ellende komt pas op de lange termijn, want door het medicijngebruik ben je je lichaam systematisch aan het slopen.

Deze zelfde redenering geldt ook als je door verzwakking van je immuunsysteem een of meer opportunistische infecties hebt opgelopen. Er zijn talloze manieren waarop je je immuunsysteem naar de knoppen kan helpen. De meer populaire zijn: Drugsgebruik, overmatig gebruik van antibiotica, herhaalde bloedtransfusies, bestraling, en chemotherapie. Maar de HAART medicijnen nemen het karwei dat het immuunsysteem zou moeten opknappen heel effectief over: Al de ziektekiemen worden verdelgd, behalve nou juist eventuele virussen. Grappig dat ze die troep "antivirale" medicijnen noemen, want virussen zijn de enige klasse van infectueuze indringers waarop die medicijnen niet inwerken. Ja ja, het zijn lolbroeken, die HIV-hufters. Virusziekten genezen vanzelf. Maar daar moet je wel een competent immuunsysteem voor hebben. Als je dat gaat verzieken met AZT, dan maak je jezelf weerloos.

Chiron bracht een paar goede punten naar voren. En, komende van iemand die uit de eerste hand weet hoe het allemaal in de praktijk werkt, zijn die heel belangrijk.
Hij merkt bijvoorbeeld op:

QUOTE
Opknappen is natuurlijk niet gek als je HAART als een soort totaal bio-killer beschouwd op dna niveau. Ook alle lastige onderhuurders in je lichaam worden gesloopt door gif.

En ditzelfde heb ik hierboven, in andere bewoordingen, ook herhaald.
Er is echter één punt waar ik nog even nader op wil ingaan:


QUOTE
OK als ik door ziekte voel dat HAART mij redden moet ga ik direct over stag, maar op het succes valt veel af te dingen.

Vanuit menselijk gevoel is dit heel begrijpelijk. Als je jarenlang medicijnvrij bent geweest, en je wordt in je latere leven eens een keer ziek, dan dringt zich de gedachte op: "Zou het toch niet verstandig zijn om weer aan de medicijnen te beginnen?"
Het antwoord is een hartgrondig "Nee!", maar ik heb makkelijk praten; ik sta niet voor de beslissing. Die moet je echt wel zelf nemen. Het dilemma is hetzelfde als voor de kankerpatient aan wie chemotherapie als redmiddel wordt aangeboden.
Het voornaamste probleem is de bangmakerij. In fruitige kleuren wordt je lot afgeschilderd als doodgaan aan AIDS, wat dan volgens de folklore gruwelijker zou zijn dan welke andere marteldood dan ook.
Bekijk het van deze kant: AIDS bestaat alleen maar als een verzameling van 29 verschillende ziekten. Je gaat dus uiteindelijk niet dood aan AIDS, maar aan een van die 29 (en daar zijn er zelfs bij die je als man niet eens kan krijgen). Ik geef direct toe dat overlijden aan bv. longontsteking geen pretje is. Toch overkomt dit vele mensen die nooit ook maar iets met HIV/AIDS te maken hebben gehad.
Is het werkelijk waar dat de AIDS-ziekten stuk voor stuk verschikkelijker zijn dan de medicijnen die worden ingezet tegen "HIV"? Natuurlijk niet. Het middel is hier heel duidelijk erger dan de kwaal, welke van de 29 dan ook.
Maar kan het niet zijn dat de medicijnen je alsnog een kans geven om nog even door te leven, als het er op lijkt dat je laatste uur geslagen heeft?
Helaas niet. Zegt de naam David Pasquarelli jullie iets? Zo niet, google dan zijn naam; er is genoeg informatie over hem. Hij was een HIV-positieve, door de orthodoxie fel gehate dissident en gay activist in Amerika. Hij leefde jarenlang zonder medicijnen. Toen hij uiteindelijk eens een keer ziek werd, besloot hij toch maar om alsnog het gif te nemen. Een korte tijd maar. Moge hij rusten in vrede...

Gert - January 12, 2007 03:24 PM (GMT)
Wij beginnen ons in dit verband nog iets anders af te vragen en ik kan me niet herinneren hier ooit iets over te hebben gelezen. Zou er een moment bestaan vanwaar geen terugkeer mogelijk is?
Ik bedoel het volgende: HAART gaat op den duur je eigen immuunsysteem uitschakelen en overnemen met misschien als meest doeltreffende actie het uitschakelen van je ruggenmerg. Dat is volgens mij toch de bron van je immuunsysteem, nietwaar?
Als de lichaamseigen functies zijn uitgeschakeld kun je dus een ‘therapiepauze’ wel vergeten. De eerste beste verkoudheid doet je dan subiet de das om.
Net zoals met de bijwerkingen, die van mens tot mens nogal kunnen verschillen, zal de uiteindelijke uitschakeling van je immuunsysteem ook wel per individu verschillen, maar wat wij ons nu afvragen is waar het omslagpunt zou kunnen liggen. Elisabeth heeft die troep ‘maar’ tweeëneenhalf jaar geslikt en heeft inmiddels gemerkt dat haar eigen immuunsysteem nog (of weer) in voldoende mate functioneert.

Kijk, als je je organen niet langer teistert met gif zal de afbraak daarvan wel afnemen of zelfs stoppen, vermoed ik. Het niet meer functioneren van je immuniteit is echter een andere zaak. Zou zoiets permanent zijn?

miv - January 12, 2007 03:31 PM (GMT)
QUOTE (Gert @ Jan 12 2007, 04:24 PM)
Zou zoiets permanent zijn?
De vraag is begrijpelijk. Het antwoord, vrees ik, is onbevredigend, nl dat niemand het weet.

Chiron - January 12, 2007 03:46 PM (GMT)
Hallo Gert en allemaal,

Je verhaal is wat kort door de bocht. In tegenstelling tot hoe het lijkt is je afweer een gigantisch complex wat niet zo maar stuk is. Afweer wordt eigenlijk overal in je lichaam gemaakt maar met name in je beenmerg (van alle botten) en in je darmweefsel (ook km's lang)

De hiv-chemo sloopt eigenlijk alles en ook je afweer. Maar de kans dat er een vitaal onderdeel uitvalt, een lever, een nier, een alvleesklier is veel groter dan dat het complete afweersysteem lam ligt. Ook een lam afweer systeem functioneert eigenlijk nog. Eeen kapotte lever, nier houdt er gewoon mee op.

M.I. is een lichaam veerkrachtig tot de dood intreedt dus theoretisch is er geen "point of no return". Vaak worden mensen dood gemediceert terwijl als men op een fataal moment op houdt te behandelen, dwz geen gif meer toedient, het lichaam zijn vitaliteit hervind.

"Doctor do you want to kill me...?"


Robbie - January 12, 2007 05:01 PM (GMT)
QUOTE
....als men op een fataal moment op houdt te behandelen, dwz geen gif meer toedient, het lichaam zijn vitaliteit hervind.


Ik ken toevallig een hiv+ jongen die (na een paar jaar HAART te hebben geslikt) voor een ernstige kankervorm werd behandeld, uiteindelijk na allerlei enorm zware chemo's totaal naar de klote was, opgegeven was door de 'heren doktoren', ontslagen uit het ziekenhuis...
Hij is zijn aankomende overlijden gaan regelen, werkelijk alles tot in detail....

Na enige weken ging het echter steeds beter met hem.... dat kon natuurlijk niet want de gezwellen in zijn lijf zaten overal ! Daarom was hij 'opgegeven' want de chemo's hadden niet aangeslagen....

Omdat hij maar steeds meer opknapte, zijn haar terug kreeg, er steeds beter uit ging zien heeft hij onder druk uiteindelijk een paar SCANS kunnen laten uitvoeren. Hij wilde weten of hij nu dood ging of niet !

De doktoren waren (en zijn nog steeds) perplex !! Er is letterlijk tegen hem gezegd : "jij hoort eigenlijk dood te zijn, dit is een wonder ".
De gezwellen waren (ZONDER MEDICATIE) enorm afgenomen en de doktoren snappen er niets van.

De begrafenisplek is inmiddels weer opgezegd en de CD met muziek in de kast gelegd. Hij had al zijn persoonlijke spullen aan zijn vrienden gegeven omdat hij wilde dat het niet zomaar naar een 'tweede ronde winkel' zou gaan. Die spullen heeft hij maar weer terug gevraagd....

Hij slikt nog wel HAART maar een veel mildere vorm en zonder een AZT pil erin.
Dat hebben ze ten tijde van de chemo's besloten.

Bizar verhaal ?
De werkelijkheid in één van Amsterdam's beste ziekenhuizen....

Rond die periode kwam ik per toeval op deze site terecht en je snapt dat ik daardoor erg 'gepakt' werd door de verhalen hier.

Ik wil jullie allemaal enorm bedanken voor de antwoorden hierboven op mijn brandende vraag. Het is mij nu pas écht wat meer duidelijk geworden en geeft mij enorm veel kracht en vertrouwen in de toekomst.
Natuurlijk zal ik wel anders praten als ik plotseling wél ernstig ziek wordt, maar daar denk ik nog niet aan.

Ik ben zo enorm blij om een deel te zijn van deze groep wél nadenkende mensen.


Bedankt.

Iconoclaster - January 12, 2007 10:57 PM (GMT)
Ik was van plan om een antwoord te schrijven op Gert's post, maar toen zag ik dat Chiron eigenlijk al alles beantwoord heeft, dus heeft het geen zin om weer precies te herhalen wat hij schreef.
Het imuunsysteem is inderdaad enorm complex, en veel er van is nog onbegrepen. Ik vind dan ook dat de immunologen voor zo'n jonge wetenschap nogal en grote mond opzetten.
Het menselijk lichaam is onvoorstelbaar veerkrachtig. Zelfs een mishandelde lever kan zich nog enigszins herstellen. Maar als een orgaan er helemaal mee ophoudt, dan is er geen redden meer aan, en zeker niet met de laatste nieuwe gifpilletjes van Big Brother Pharma.

miv - January 13, 2007 09:58 PM (GMT)
QUOTE (Robbie @ Jan 12 2007, 06:01 PM)
Na enige weken ging het echter steeds beter met hem.... dat kon natuurlijk niet want de gezwellen in zijn lijf zaten overal ! Daarom was hij 'opgegeven' want de chemo's hadden niet aangeslagen....
Ik kom steeds vaker geluiden tegen dat niet iedere tumor hoeft behandeld te worden.

Iconoclaster - January 13, 2007 11:17 PM (GMT)
QUOTE
Ik kom steeds vaker geluiden tegen dat niet iedere tumor hoeft behandeld te worden.

Ja, dat is ook mijn indruk. Het kankeronderzoek loopt al zo lang, eigenlijk zonder veel resultaat. Dat idee dat er virussen bij betrokken zouden zijn heeft de vooruitgang op dit gebied wel zo'n 40 jaar tegengehouden. Wie oorspronkelijk op dat idee gekomen is had meteen opgehangen moeten worden. :angry:




* Hosted for free by InvisionFree